رحیمیزاده م. و صدروی م. 1395. معرفی هشت گونهی مفید Aspergillus. دانش بیماریشناسیگیاهی 6(1):32-22.
گونههایAspergillusاغلب به حالت گندرو در بقایای گیاهی در خاک، آب، برخی فراوردههای گیاهی، میوههای تازه و آبدار آسیبدیده یا میوهها و دانههای انباری یافت میشوند. این قارچها را میتوان بر اساس ویژگیهای پرگنه، کنیدیومبر، حباب، فیالید و کنیدیومها، روی محیط کشتهای اختصاصی شناسایی کرد. توانایی برخی جدایههای هشت گونه A.flavus، A.fumigatus، A. niger، A. piperis، A. repens، A. tamarii، A. terrus و A. tubingensis، برای مهار بیماریهای سیاهشدن غلاف کاکائو، غده ریشه و پوسیدگی فوزاریومی ریشه گوجهفرنگی، لکهبرگی آلترناریایی، پوسیدگی خشک فوزاریومی، پوسیدگی صورتی و نرم غده سیبزمینی و یا بهعنوان عامل افزایشدهنده رشد گیاهان و عامل کاهنده تولید آفلاتوکسین در دانهها و خشکبار به اثبات رسیده است. خصوصیات ریختشناسی کلیدی این قارچها در این مقاله شرح داده شده است. اکثر این قارچها از ایران گزارش شدهاند بنابراین شناسایی و کاربرد جدایههای مؤثر آنها برای مبارزه با بیماریهای گیاهی و افزایش رشد گیاهان پیشنهاد میشود.
بیماری پوسیدگی فوزاریومی ریشه و طوقه گوجه فرنگی یکی از مهمترین و خسارت زاترین بیماریهای خاکزاد این محصول و از عوامل محدودکننده تولید گوجه فرنگی در دنیا به شمار میرود. نشانه های بیماری شامل زرد و بافت مرده شدن برگها و دمبرگها، ریزش برگها، تشکیل زخمهای قهوه ای رنگ روی ریشه و بافتهای مجاور سطح خاک، بافت مرده شدن و تغییر رنگ بافتهای داخلی طوقه و قاعده ساقه، کاهش کمیت و کیفیت میوه ها، پژمردگی و مرگ گیاه است. یازده گونه Fusarium به نامهای، solaniF. . ، f. sp. radicis-lycopersiciF. oxysporum، F. moniliforme، F. culmorum، F. commune، F. redolens، F. chlamydosporum، F. semitectum،F. lateritium، F. acuminatum و . equisetiFبه عنوان عوامل مولد این بیماری در دنیا گزارش شده اند. وقوع بیماری پوسیدگی فوزاریومی ریشه و طوقه گوجه فرنگی در مزرعه ها و گلخانه های تجارتی، در صورت عدم اجرای راهبردهای مدیریت بیماری معمولاً به وارد شدن زیان اقتصادی فراوان به عملکرد محصول گوجه فرنگی و در برخی موارد، نابودی کامل محصول منجر می شود. این بیماری تا کنون از استانهای آذربایجان شرقی، سمنان، فارس، هرمزگان و کرمان در ایران، گزارش شده است. راهبردهای مدیریت تلفیقی بیماری شامل
راهکارهای پیشگیری کننده مانند پیشگیری از ورود و انتشار عامل بیماری، استفاده از رقمهای مقاوم، جلوگیری از ایجاد زخم در ریشه و طوقه، بهداشت زراعی و مدیریت تنش شوری و روشهای مبارزه زراعی، زیستی و شیمیایی در این مقاله شرح داده شده اند.